Παρασκευή, 24 Αυγούστου 2012

ԱՌԱՒՕՏ





Արեւն իր ոսկէ հովհարն է բացում
Երկնքի կապոյտ երեսի վրայ,
Սեւանից հովն է պոկւում, թեւածում
Մինչեւ Երեւան:

Կաքաւն է սիգում թփերում խոնաւ,
Մեղուն է արբում վարսանդում վարդի,
Ու Նորքի վրայ թեքւում է խոնարհ
Նազելի բարտին:

Ծիծեռնակները՝ կտցած արեւի
Շողերը մէկ-մէկ ներքեւ են բերում,
Նուիրում խռով բարեկամներին,
Հաշտութիւն սփռում:

Աչքերն են բացում բողբոջ ու մանուկ՝
Արեւածագի խնդումն աւետում.
Մեծ առաւօտ է իմ Հայաստանում
Գիշերից յետոյ:


Հրաչեայ Յովհաննիսեան

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου