Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2012

ՅՈՒՇԵՐԻ ԵՐԿՐՈՒՄ




Կեանքը լռում է, աղմուկը մեռնում.
Մի անծանօթ ձեռք նուրբ մթնշաղում
Անցեալ ու ներկան իրար է խառնում,
Իմ սրտում ոսկէ անձրեւ է մաղում:

Մի քնքուշ լոյս կայ իմ հոգու համար-
Ամէն ինչ ունի չմեռնող մի կեանք,
Կայ խորհրդաւոր դիւթող մի խաւար,
Ուր բախտից քաղցր են տրտունջ ու տխրանք:

Մի քաղցըր վիշտ կայ անդարձ անցածում,
Վերյուշերի մէջ- մի անսուտ դրախտ,
Մի անանց վայելք, անխաբ հիացում-
Կեանքից գեղեցիկ ցնորական բախտ...


Վահան Տէրեան
1907-1908

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου