Δευτέρα, 27 Ιουνίου 2011

ՍԷՐՍ ՎԱՆՔՈՒՄ ՏԱԹԵՒԻ



Սէրս վանքում Տաթեւի մոմեր վառած կ'աղօթէր,
Մօտեցայ որ համբուրեմ, ասաց տղայ, ամօթ է,
Ասի երդուիր, քո սէրն եմ, սրբի դուռը անարատ,
Առնեմ նազուկ ծոցիկիդ խնկաբոյրը անարատ:

Սարեր ձորեր վկայ են, հանդ ու չոլեր վկայ են:
Ախս մինչ երկինք հասաւ, երկնի աստղեր վկայ են:

Վանքի վառուող մոմերը շլացրին ինձ մի պահ,
Սրտիս խօսքը չաւարտած, նայեմ տեսնեմ նա չկայ:
Ասի Աստուած փառքդ շատ, էս ինչ հրաշք երազ էր,
Չլինի թե բախտն է իմ, գեղեցկութեան աստուածն էր:

Նորէն տեսայ հանդէսում սրբուհուն իմ երազի,
Ասի բախտս գտել եմ, կը հասնեմ իմ մուրազին:
Ասես սիրտն ինձ նուիրեց, երբ աչքով սէր խոստացաւ
Սիրոյ թախիծն ինձ պատեց, երբ որ թողեց հեռացաւ:

Նա իր զմրուխտ թեւերով բարձրունքները ինձ տարաւ,
Ասաց, դու լաւ կ'երգես, թէ մնաս սիրուս ծարաւ:
Գուսան Աշոտ քո եարի սուրբ մաղթանքը կատարուեց,
Այնքան պիտի երգ հիւսես, երգ հիւսելով ցամաքես:


Խօսք՝ Գուսան Աշոտ
Երաժշտութիւն՝ Գուսան Աշոտ
Կատարում՝ Նորայր Մնացականեան

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου