Πέμπτη, 13 Σεπτεμβρίου 2012

ՄԱՅՐ ՈՒ ՈՐԴԻ





- Ինչո՞ւ, մա՛յր իմ, ասա դու ինձ
Ամէն անգամ երկնքում
Երբ տեսնում ես յանկարծ մի մոր
Փայլուն աստղ է շողշողում,
Դու խանդակաթ, բուռըն սիրով
Ինձ սեղմում ես քո կրծքին
Եւ խնդութիւն լի, անսահման
Պաշարում է քո հոգին:

«Օ՜, զաւակըս, պարզ երկնքում
Այդ աստղիկը նորածին
Յիշեցնում է ինձ անցեալը,-
Քո ծընունդը, իմ անգի՛ն»:

- Հապա ինչո՞ւ, մա՛յր իմ, ասա՛,
Երբ աստղալից երկնքից
Յանկարծ մի վառ աստղ է ընկնում
Գընո՜ւմ, կորչո՜ւմ մեր աչքից,
Դու տխրում ես, եւ դալկահար
Իսկոյն առնում ինձ քո գիրկ,
Փարում վըզիս, սեղմում կրծքիդ,
Եւ լալիս ես դու լռիկ...

«Անմե՜ղ զաւակ, ամէն աստղիկ,
Որ ընկնում է երկնքից,
Օ՜, թէ ի՞նչ է նա յիշեցնում...
Այդ կ'իմանաս դու կեանքից...»



Ալեքսանդր Ծատուրեան
1890

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου